Nil dün yaşadığımız oalyı anlatmak için yazdıuğım bu 3. yazı, yanlışlıkla ok yerine forward backward tuşuna basmışım her şey gitti
.
Dün işten geldim, Sudeyi aldım eve indim, biraz sarıl sarmaş hemen "dude" dedi, bu "sude yazmak istiyorum kalem kağıt" demek, hemen boya kalemlerini defterini aldım, mutfakta yemek masasına oturttum, sevindim çünkü benim de yemek yapmam lazım, arada "anneee dudee" diyor, bu "anne gel sen de çiz" demek, oturuyorum bir lala po çiziyorum bir araba bir aydede derken baktım sıkıldı, indirdim, makinadan çatal kaşık sepetini çıkardımçatal kaşık çekmecesini de çıkarıp hadi yerleştirelim annecim bu kaşık bu çatal bu bıçak yerleştiriyoruz, tabi o bıçaklar pasta bıçakları pek önem vermedim. Neyse sonra sıkılıp çekmeceyi açtı, anne kıh kıh dedi büyük ve keskin olan bıçaklar var onalrın yeri ayrı, gösteriyor bana "Sude hayır olmaz kızım, sana zarar verebilir canın acıyabilir elleme annecim" deedim kapattım, 2 sn sonra "anne hihihihi" dedi bu sesi tanıyorum eşkıya gülüşü bu, ne zaman yaramazlık yapsa böyle yapar bir de gözlerini kısarak yapmacık bir şekilde gülümser, aynen öyle sırıtık bakıyor bana öbür elinde de bıçak çekmeceyi kesiyor gibi hareketler bir yandan, "Sude olmaz dememiş miydim annecim" dedim sakince elinden aldım bağırsam flan hırslanıp hızla geriye çeker kendine gelir bıçak falan diye korktum, aldım elinden kapattım çekmeceyi, buradan bıçak alınmayacak dedim, bağırmadan sakin, attı kendini yere annee diye ağlıyor, anlatıyorum sen küçük olduğun için yanlışlıkla bir şey olur kesilir canın yanar, ben sana herşeyde hayır demiyorum kızım sadece tehlikeli şeyler için diyorum v.s. anlatıyorum bakıyorum dinliyor bir yandan da ağlıyor apartmanda bizi duyan çocuğu kallavi dövdüğümü sanacak, halbuki en sakin tonumla konuşuyorum, suçlı olduğunu bildiği anlarda aynen böyle yapıyor canı yanmış gibi ağlıyor, sustum, tepki vermedim, ağladı ağladı ağladı, işimi bitirp ellerimi yıkadım, kucağıma aldım bu arada hala ağlıyor, odasına götürdüm, şifonyere çıkarıp göz hizama getirdim "annecim seni çok seviyorum, sen benim için çok değerlisin ama sana zarar verecek sana tehlikeli olabilecek şeylere izin vermem" gibi laflar ettim, bir yandan dinliyor bir yandan yine o suçlu ağlaması, sarıldım sıkı sıkı, seni çok seviyorum kızım falan neyse içini çeke çeke sustu, mutfağa döndük, bu sefer sandalyeyi çekiip tezgahta bana bakmasını sağladım konuşa konuşa işlerimi bitirdim, ama bu arad mızmızlandı yine, sarılmaya çalıştı, bağırdı çığırdı, ne zaman ki aldım kucağıma, oturma odasına geçtik kucağımda sarıldım saçlarını okşadım birden değişti, sessiz sakin eli parmağında emili şekilde kucağımda durdu öylece, beni de özlemiş ilgi istemiş gibi geldi, denge kurmak çok zor... Nerede yanlış yapıyorum acaba?
Sude'de bir de "menim" sendromu var, her şeye "benim" diyor, anneden tutun futbol oynarken kale olarak kullandığı duvar da dahil buna, ve insanlar hani sizin tr.de 3 günlüğüne şahit olduğunuz kalabalık bizim ailede hep olduğu için Sudenin menim diyişine bayıldıklarından devamlı çocuğu sinir edip bağırtıyorlar, o hırsla insanlara saldırıyor, ısırıyor, dövüyor, çocuğumu tanıyamaz hale geldim bakışlarını görünce, bu insanlara nasıl müdahale edebilirim ya da Sudeyi nasıl yönlendirebilirim bilmiyorum, evde hiç böyle değil, anne babasıyla yani bizile olduğu zaman bir şeye hırslanır ve kalır yani asla asla şiddet uygulamaz uygulanmaz zaten bizim evde, ama 2 sn. sonra mesela yukarı amcasına çıkalım, böyle bir sinir harbi yaşasın orada hemen değişiyor
Sayın zingolozomzop sayfası benim de naçizane sorularım bunlardır efendim