İyi geceler, sorunum için uzun uzun yazıp cevap verdiğiniz ve aydınlattığınız için teşekkür ederim...Yazılarınızdan hep kendi hallerimi görebiliyorum ellerinize emeğinize sağlık...
 
Çöp kovasına çöüzümü çöp kovasını kaldırmakta buldum kızsamda eg kaka kötü hasta olursun annecim diye açıklasamda anlamadı malesef..
 
Ayrica dusunulmesi gereken bir baska seyde su: Evde otorite kim? Kimin sozu geciyor? cocugunuzun sozu geciyorsa disiplinsizlik sinirini asmissiniz demektir, basiniz cok agriyacaktir.. sizin sozunuz gecmiyorsa isiniz yine cok zor demektir cunku cocugunuz sizi dinlemiyor, iletisim problemi var demektir. Sozu gecen kim ise, yani cocuk en cok kimin sozunu dinliyor ve onun yaninda sakinlesmeye meyilli ise o kisi yardim etmeli e.g baba, bakici, babaanne yada anneanne. Eger otorite yani cocugun ornek aldigi esas kisi siz degilseniz bu durumun mutlaka duzelmesi de gerekiyor cunku siz o boslugu doldurmadiginiz surece cocugunuzu idare etmeniz cok guc olacaktir..
 
Bu yorumunuz içinde ; sanırım bizde evde otorite çocugun eline geçmiş durumda. İlk baştan beri otorite kurmaya çalıştım ama beni hiç kaale almadı. O kadar çok konuşuyorum gün içinde, hiç bir işi ona anlatmadan yapmıyorum. oyun oynarken anlatıyorum, sürekli yerlerdeyim bir yerleri karıştırıyorsa hemen oyuna çevirim cee cee filan yapıp başka odaya koşup saklanıyorum dikkatini dağıtmak için v.s. Ama yinede benden bir şeyler öğrenmiyor komşu teyzemiz var ona gidiyoruz bazen işim olduğunda ona bırakıyorum v.s ben o kadar yalvardım "cıs, buna dokunulmaz", "yanarsın, elin uf olur", diye kadın bir gün içince cıs ı öğretti Sonra eline birşeyler alıp "attıı "demeyi öğretti son günlerde benden abisi, anne, baba,  filan demeyi öğrendi... sanırım büyüdükçe biraz daha sözden anlar oldu ama yinede verimsiz olduğumu düşünüyorum ve üzülüyorum açıkcası...
Birde Mola Yöntemi bölümünde yazılanları uygulamam lazım bazen çocuktan beni anlamasını bekliyorum kızıyorum filan karşımda dudaklarını bükünce kendime çok kızıyorum ama son zamanlarda sessiz kalmayı dikkatini dağıtmayı tercih ediyorum, uğraşıyorum yani... Doğdugu günden beri bakımı bana ait, sürekli onunla birlikteyim sanırım benden sıkılıyor
 
Çok yazmışım kusura bakmayın herkese iyi geceler...
 

]
http://minik-nilozgum.blogspot.com/

Sevgili Sevim cevabın için teşekkür ederim. Evet sanırım haklısın ben biraz hassas davranıyorum. Örneğin minnoşum sabah kalktığında bizimle oynamak istiyor diye onu kırmamak için her sabah servisi kaçırıyorum ve işe eşim bırakıyor. Sanırım ben biraz kendi küçüklüğümde sınırlandırıldığımı düşündüğüm ve hasas bir çocukluk geçirdğim için, kızımın her istediğini yapmaya çalışıyorum. Gerçi annem bu tezimi kesinlikle kabul etmiyor. Ama biliyorsunuz, bizim nesil (ben 32 yaşındayım) biraz arada kaynamış sayılabilir, anneler babalar sabahtan akşama kadar çalışıp akşam eve geldiklerinde çocuk psikolojisine bizim şimdi çocuklarımıza gösterdiğimiz hassasiyeti gösteremiyorlardı, benim ve genelde çevremde gördüğüm bu, zor hayatlar ve biraz ihmal edilmiş çocuklar... Ama çocuğa sınır koymamak, baskı altında tutmak kadar yıpratıcı olabilir çocuk için, bunu da biliyorum. Elimden geldiğince kurallarımı koymaya çalışıyorum, of zor işler arkadaşlar... Çoook ince bir sınır var. Örneğin ben çok ürkek bir çocukmuşum, kızımın cesur olmasını istiyorum, kendisini savunması hoşuma gidiyor ve destekliyorum ama bazen çevredeki bebeklere vuruyor, tırnaklıyor, öyle durumlarda nasıl davranacağımı bilemiyorum, bir iki kere öbir bebeği kucaklayıp götürdüm, bu defa benim kızım mahsunlaştı ne olduğunu anlamadı.. Sonra sakince birbirinize vurmadan oynayın diyip ikisinin de başını okşayarak müdahale ettim bu defa öbür bebek ve annesi bir tuhaf oldular, yani insan yetiştirmek, doğru bir insan yetiştirmek hakikaten zor ve bazen insan nasıl davranacağını bilemiyor, ya da nasıl davranacağınızı biliyorsunuz, okuyup öğreniyorsunuz ama bir anda ne yapacağınızı kestiremediğiniz oluyor... Ama herşeye rağmen anne olmak dünyanın eeennn güzel duygusu , hepinize sevgiler, bebeklerinizi öpüyorum.

Çiğdem

www.findyourcolleague.com

Sevgi kendini lutfen uzme.. yazdiklarini okuyunca icim gitti, uzuldum. Kizin daha cok kucuk, o senin otoriteni kaale almayacak bir yasta degil, ve suan o kadar kucukki bu yastaki bir bebek icin otorite dedigimiz sey sadece sevgi dolu bir yol gosterme ve yonlendirmeden ibaret olabilir sadece.
 
Ayrica suan yasi itibariyle anlattiklarinin hepsini kavrayabilecek ve aklinda tutabilecek kapasitesi yok, o yuzden sana bazi seyleri dogal olarak tekrar tekrar soyletebilir, yaptirabilir.. Bu kesinlikle senin eksikliginden kaynaklanmiyor. Zaman icinde sen tekrarlaya tekrarlaya ogrenecek bazi seyleri, bu butun minikler icin boyle.. o yuzden sakin aklina anlasilmiyorum, yada beni dinlemiyor gibi negatif dusunceler getirip kendini uzme, lutfen, sadece sabirli ve kararli ol..
 
Ayrica olsun komsu teyzesinden birsey ogrenmis, senden de baska birsey.. Etrafindaki herkesten birseyler kapacaktir. O yuzden verimsizlik gibi seyler dusunme lutfen.. Yazdiklarindan kizinla cok alakadar bir anne oldugun acik acik belli oluyor, ama sanirim sen kendi hakkinda biraz olumsuz dusunuyorsun..
 
Lutfen sunu unutma, senden asla bikamaz kizin, ne tepki verirse versin, ne kadar huysuzluk yaparsa yapsin, dunyada en cok sevdigi ve herzaman sevecegi kisi annesi yani sen olacaksin. Hatta ne guzel iste, dogdugu gunden beri seninle berabermis, bu cok saglikli bir bebek icin.. ki uzmanlar bebeklerin en az 3 yasina kadar anneleriyle olmasini oneriyor..
 
Ruhan arkadasimizin anne-babanin kendine mola verme yontemi gercekten cok iyi bir yontem, bende kullaniyorum bu yontemi bir anne olarak, ihtiyac duyuyorsan kesinlikle tavsiye ederim..
 
Lutfen sIkIlir, daralirsan gelip yaz, paylasalim tamammi?  Sadece konusmak bile yetiyor bazen.
 
Kendine ve minik kizina iyi bak, sevgiler.
 
Cigdem rica ederim, birseyler katabildiysem ne mutlu bana.
 
Sadece izin verirsen cesaret hakkinda genel olarak birsey demek istiyorum.. Bir cocugun cesareti ozguveninden gelir, disaridan sebeplerle olusmadigina inaniyorum.. Ozguven ise sadece anne sevgisiyle ve destegiyle olusan; cocugun sevildigini, begenildigini, dogru yaptigini farkettigi bir kendini iyi hissetme durumudur. Kendini seven ve seviildiginide hisseden cocuklarin baskalarini sevmeye daha cok meyilleri oldugunu dusunuyorum, aksine hircin ve surekli sorun yaratan cocuklarda kesinlikle ozguven, iletisim ve yonlendirilememe problemi oldugunu saniyorum ..
 
Bence ikinci hareket yani, cocuklari ayirip onlari guzel oynayin seklindeki yonlendirmen dogru olan davranis olmus. Obur bebek ve annesi neden tuhaf oldular anlayamadim.. Hatta diger anne bence tuhaf olacagina seni desteklemeliydi hemen..
 
Benim kizim sevgi dolu bir cocuk ve etrafinda kendisini itip kakmaya calisan, hircin cocuklar oldu.. ben kesinlikle cesaret adina kizimin ayni sekilde karsilik vermesini istemem, cunku bu ilerde onda aliskanlik yapacak ve yaptigi fiziksel temasin dogru oldugunu dusunerek hircinlasmanin, baska cocuklari ezmenin dogrulugunu benimseyip karakter haline getirecek..
 
Ben bu tur durumlarda direkt olarak kizimi o ortamdan cekiyorum, o cocuk yada cocuklarla gorusmesini istemiyorum..
 
Bugun onu engelleyen benim, yarinda onun o tur cocuklardan hoslanmayip kendisini cekecek kadar dogruyu anlamis olacagini dusunuyorum..
 
Bugun kizima yapilan bir hareketin yanlis oldugunu cocugun annesine soyluyorum, yarin birgun okula basladiginda bu hassasiyetimi ogretmenine de soyleyecegim.. Cunku sunu unutmamak lazimki, bu cocuklarin evde yada okulda sorumluluklari ve onlarin yonlendirilmeleri yetiskinlere aittir. Anne-baba yada ogretmen bu sorumlulugu tasimali, tasimayi bilmeli..
 
Gorusmek uzere, sevgiler.
 
 
 
 
 

The true Trinity;
SAT(truth)..CHIT(consciousness)..ANAND(bliss)

İnsanı motive eden pozitiflik veren düşüncelerinizi biizmle paylaştığınız için herkes adına teşekkür ederim. Çok sağolun inşallah yeterliyimdir. Yazılarınızı takip ediyorum ve edeceğim sevgiyle kalın...

]
http://minik-nilozgum.blogspot.com/

Sevim yazdıkların çok yardımcı oldu teşekkür ederim. Benim çevremde de kızımdan çok byük olan ama onu hırpalıyan, annelerinin dur demediği  çocuklar oldu ancak ben de kızımı o tür ortamlara sokmama kararımı almıştım ve hala bu kararımı uyguluyorum.
Herkese güzel bir gün diliyorum, sevgiler...

Çiğdem

www.findyourcolleague.com

ya bu sayfa harika!!!!!!!sıkı takipçisi olacağım...hay Allah,nasıl görmedim benAllah razı olsun...

Merhaba herkese,
 
Bu sayfadan çok şey öğreniyorum, emeği geçen herkese teşekkürler... Birkaç sorum olacak, yardımcı olabilirseniz sevinirim arkadaşlar...
İlk sorum, benim kızım 20 aylık, canayakın bıcır bıır bir kız ancak kendi yaşıtlarıyla bir araya geldiğinde uzun süre gözlem yapıyor, pek oynamaya istekli olmuyor. Kendisinden büyük abi ve ablalarıyla oynamayı tercih ediyor. Sizce bu normal midir? Çok sosyal girişken bir çocuk ama kendi yaşıtlarını pek tercih etmiyor nedense...
Diğer sorum, kızıma ilk 14 ay ben, 6 ay kladar da annem baktı, şimdi ise kuzenim bakıyor. Kuzenim çocuk gelişimi eğitimi almış, ve yıllardır çocuk bakan bir bayan ve kızımla arası her zaman çok iyi olmuştur. İlk iki gün kızımın alışması için annem de geldi, sonra baktık ki sorun yok, zaten kızımda yabancılama durumu hiç yoktur, annem gelmemeye başladı. Ama gün içinde anneanneye uğruyorlar, akşlama doğru gene anneannesi geliyor birlikte çıkıyorlar fiilan... Ama son iki gündür kızım kuzenimi reddetmeye başladı... Dün sabah arkamızdan ağlamış, ama sonra geçmiş, gün içinde çok güzel eğleniyorlar... Ama bugün bir saat kadar yanına yaklaştırmamış, emziğini almış ve tv izlemiş yarım saat kadar, aslında emziği sadece uyurken alır... Öyle ki kapıdan içeriye sokmamış kuzenimi giiiit giit diye, sonra da kapısını kapatmış. Kuzenim de hiç ısrarcı olmamış ama çok üzülmüş:( Neyse sonra kendisi gelmiş yanına ve oynamaya başlamış, aslında kuzenimi sevmese günün geri kalan kısmında da kötü olur ama sonra çok eğlenmeye başlıyor... Sizce sorun nedir? Acaba annem bir süre daha gelmeli mi alışana kadar? Yoksa bu normal bir tepki midir bebeklerde?
Diğer bir sorum da arkadaşlar, ben parka filan indirirken kızımı nasıl stres oluyorum! Neden derseniz, kızım ablalarıyla abileriyle oynamak için yanlarına gidiyor, küreklerini alıyor (kendisininkilerini istemiyor, illa onlarınkiyle oynayacak), bazı çocuklar çok iyi karşılıyor, bazıları ise bıraaaaak diye bağırıyor ve benim minnoşum hiç alışık olmadığı için şaşırıp kalıyor, ben de dil döküyorum resmen yalvarıyorum ablası ama sizi çok sevdi azıcık oynasın lütfeeen diye, öyle durumlarda napıyosunuz arkadaşlar? Çocuğu alıp gidiyo musunuz? Kendi haline mi bırakıyosunuz? Yoksa benim gibi mi davranıyosunuz?
Kendisinden bir iki ay küçük bebekler, ki onlar sanırım tam vurma döneminde, biz o dönemi geçirdik gibi şimdilik, kızıma vurduklarında anlamıytor ne olduğunu, ağlamıyor da, biraz durup tekrar oynamaya devam ediyor... Ben de sana cici yaptı bekbek diyorum, zaten onların anneleri de hemen müdahale ediyorlar. Öyle durumlarda alıp uzaklaştırmalı mıyım sizce? Siz nasıl davranıyorsunuz?
Eşim parka indirdiğinde banka oturup hiç müdahale etmiyor, bense peşinden dolanıyorum çünkü büyük çocuklar da var. O benim yaptığımın yanlış olduğunu, çocğun kişilik gelişimini olumsuz etkiledğimi söylüyor, siz nasıl davranıyorsunuz?
Offf çok uzun oldu, kusura bakmayın.... Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum, sizlerin fikirlerine ihtiysacım var, şimdiden teşekkürler...
Sevgiler

Çiğdem

www.findyourcolleague.com