Ynt: Bebeklerde ahlak gelisimi
-
12.10.2006 12:33:28
(
#170 )
Sen buralarda yokken bizim kısa bir kreş maceramız oldu Sevim'ciğim.Memoş paşam bir ara okula gitmek istiyor diye tutturdu,okula gidip çocuklarla oynayacakmış...Bilmem aklında kaldı mı bizim durumumuz,tekrar bir anımsatayım;Memoş'a annem bakıyor,doğduğundan beri annem hep yanımızda oldu,uzun bir süre annemle beraber baktık,sonra ben işe döndüm,iş kendi işimiz ve annemin evine 5 dk. mesafede,o yüzden ben giderim,onlar işyerine gelir,zaten saat 10.30-11.00'e kadar beraberiz sabahları,o saatte anneme bırakıyorum ve gerek annem gerekse biz(anne-baba) sürekli Memoş'la ilgi halindeyiz,muhakkak birimiz iş yaparken öteki onunla oynuyor ama bir yerde çocuk kendi akranlarını da istiyor.Bunun için akşamları elimizden geldiğince parklara oyun yerlerine götürmeye gayret ediyoruz,etrafımızda öyle sık görüştüğümüz çocuklu arkadaşlarımız yok.Sanırım yetersiz kalıyor çünkü artık sosyalleşme döneminde ve insanları çok seven bir çocuk,yaşıtlarıyla daha uzun süreli oynayabileceği bir ortam diye kreşe başlattık,her ne kadar ben daha erken olduğunu düşünsem de en azından günde3-4 saatliğine gitsin dedik.İlk 2 hafta herşey mükemmeldi,Memoş koşarak kreşin kapısından girerdi ve orda bulunmaktan çok zevk aldığı her halinden belliydi.Sonra giderek istememeye başladı,ne olduğunu bir türlü çözemedim,bana kalırsa ordaki disiplin onu sıktı,öğretmeni ise tüm çocukların bunu yaptığını,geçici bir süreç olduğunu,ağlayıp istememesinin bizi yıldırmamasını söyledi ama ben bu duruma dayanamadım çünkü sonuçta çocuğum istediği için kreşe başladık ve eğer istemiyorsa huzursuz olduğu birşeyler varsa zorla götürmenin benim için hiç bir manası yok,hem daha yaşı da küçük,gerçi doğar doğmaz kreşe bırakan aileler var ama Allah'a şükür öyle birşeye ihtiyacımız olmadı.Neyse,bu kreş maceramızdan sonra oğlş daha bir asabi oldu,istediklerini ağlayarak yaptırmaya çalışıyor,mızmız bir çocuk oldu,tahammülsüz.Mesela anne beraber oynayalım diyor,tamam anneciğim biraz bekle yemeği hazırlayıp geliyorum diyorum,ya da çamaşırı asıp hemen geleceğim diyorum hemen ağlamaya başlıyor.Gel sen de bana yardım et işimizi bitirip sonra beraber oynarız diyorum yok ,o dakikada hemen kendi istediğinin olmasını istiyor.Oysa daha önce öyle değildi,tamam anne derdi ben yanına gidene kadar kendi kendine oynardı veya gelip bana yardım ederdi,çamaşır asarken mandal verir ya da mutfakta beraber masa hazırlardık,bundan da çok keyif alırdı beraber birşeyler yapmamızdan.
Benim anlamadığım,2.5 yıl biz aynı tutarlılıkta eğittik çocuğumuzu ve 1 ayda herşey allak bullak oldu,nereye gitti bizim onca çabamız,niye herşeyi ağlayarak yaptırmaya çalışıyor,ben kreş ortamıyla bağdaştırıyorum değişimini ama acaba dönemle mi alakalı olan birşey bu?yani o sendrom dönemlerinden biri mi acaba.Sevim'ciğim,hemen yapıştım yakana yine kusura bakma ama senin fikirlerin benim için çok önemli inan,kafa yapını düşünce şeklini çok beğeniyorum,çoğu zaman düşünüp de isimlendiremediğim şeyleri sen çok güzel buluyorsun.Galiba insan kendi evladı söz konusu olduğunda çok geniş bakamıyor olaylara.
HAYATIMIN EN BÜYÜK ANLAMI BİRTANECİK OĞLUM