Merhaba hanımlar,
Ben eski üyelerden sayılırım, uzun zamandır iş yogunluğundan katılamıyorum forumlara.
Aranızdan bazıları beni tanır, hatırlar belki.
benim bebeğim yok henüz (ne yazık ki)
ama doğum fotoğrafçısı olduğum için anım çok :))
benim için en heyecanlı ve değerli olanını sizinle paylaşmak istiyorum.
Ceyhun ve Neslihan çifti bana bebeklerinin gelmesine aylar kala ulaştılar. Görüştük ve doğumda birlikte olamk üzere sözleştik.Biz görüştüğümüzde hatırladığm kadarıyla yaz başıydı ve bebiş eylül sonu ekim başı gibi bekleniyordu.
Ancak erken gelen bir telefon ile bebeğin gelebileceği haberini aldım. Henüz bebişimizin gelmesine yaklaşıl 1 aydan fazla zaman vardı.
Ben o sırada başka bir çekime gidiyordum ama zaten bebek ancak gece gelir dediler.Bu arada sürekli ceyhun beyle görüşüyoruz...
Gece oldu ve sancıyı kesici bir serum verildiğini ilettiler bana, bebeği tutabildikleri kadar anne karnında tutmaya çalışacaklardı. Minicik ciğerleri biraz daha gelişebilsin diye. Aileye tabiki belli etmemiştim ama çok tedirgin olmuştum. Allah korusun, uzak tutsun hiç bir kötü şey yaşamadım şimdiye kadar. Biraz gerilmiştim. Haber cuma günü gelmişti, hastaneye cuma günü yattılar.. Cumartesi de anne karnında tutmayı başardılar bebeği.. VEEE pazar sabahı saat 9 gibi telefonum tekrar çaldı, önceki gün bir düğün çekimindeydim. Düğün çekimleri sabahtan akşam 8 e kadar sürüyor ve çok yorucu oluyor. Bitkin haldeydim bacaklarım sızlıyordu (pekte ham haldeyim :P ) :)) telefonu açtım ve ceyhun bey artık bugün gelecek bebek gelmezsede alıcaklar bekletmeyecekler, siz müsaitmisiniz diye soruyor.. müsaitim dedim. aradan birkaç saat geçti bir telefon daha eşimin suyu geldi tamamen sancı tekrar geldi, doğumhaneye alıyorlar hemen gelin!! :)
o sırada kozyatağında arkadaşımda kalıyorum, hemen kalktım yüzümü yıkadım giyinip çıktım 20 dk da hastanedeydim. herkes dogumhane önünde eşyalarımı fırlattım, hemen üzerime steril kıyafetler geçirdim ve dogumhaneye girdim :)
Neslihanla ilk orada tanıştım, şaşkınım çok telaşla geldim.. doktor kim bu diye soruyor nefesim tutulmuş söyleyemiyorum :) boynumdaki kocaman makinadan belli ne yaptığım allahtan :P
sezeryan yapmak istenmiyor bebeğin gelişimi için normal yolla gelmesi daha sağlıklıkmış bu kadar küçükken.
neyse sonra ıkınmalar, sancılar... bağrışmalar.. bir telaş sardı doğumhaneyi, Neslihan'ın sancısı masadayken kesiliverdi... ıkınamıyor, dayanamıcam diyor panikten, çok acıyor dayanamıyorum doktor bey diyor.. halbuki sonra dediki çokta büyük bir acı yoktu korkudan bağırmış :((( dayanılmaz bir an gerçekten. ne kadar sancı çeken bir anneyi çok kez görsemde içim dayanmıyor bağırmasına :(( neslihanı kolundan tutuyorum dayan geçicek dayan diyorum ama acaba o beni hiç duydumu :)))
Sonra bebeğin kalp atışları yavaşlıyor... doktor neslihana bagırıyor ıkın diye, bak yavaşlıyor kalbi hadi diyor.. sonra beni siz biraz dışarı çıkın diyor... ( kötü bir şey olması bekleniyor :((( ) ben kapıya gidiyorum içeri bakıyorum bir yandan..
çok garip bir his,, ne yapmalıyım bilemiyorum. korkuyorum ama bir yanda da aylar öncesinden heyecanla bu anın görüntülenmesini isteyen aile için burada olduğumu ve işimi yapmak zorunda oldugumu düşünüyorum. Ama ya kötü birşey çekersem korkusu...
İri yarı bir doktor yardımcı oluyor doğuma :) aslında o doğuruyor diyebiliriz :D Neslihanın midesinden öyle bir bastırıyor ki kadıncağız ezildi nefesi kesildi... ve MİNİK CANSIN dışarı çıkıyor nihayet...
ben kapıdan koşarak o minicik meleğin dünyaya konuşunu çekiyorum, hem koşuyorum hem çekiyorum, çok mutluyum :))) geldi ve ağlıyor... Bu ses, bu ağlama sesi dünyanın gerçekten en güzel sesiymiş, belki insan doğurmadan anlayamaz ama hala daha o anı düşündükçe bambaşka oluyorum. Eşsiz bir duygu. annesindeki rahatlama, kutsal gözyaşları...
Allah artık onlara sadece mutluluk göz yaşı versin..Bebeğin ilk anlarını ve annesiyle ilk kucaklaşmasını çektikten sonra dışarı çıkıyorum.. babası da ağlıyor :(( tüm çığlıkları duymuşlar dışarda perişanlar... hem biricik karıcığının acısı üzüyor onu hemde bebeğinin heyecanı perişan ediyor kalbini...
Alllah bağışlıyor hepsini ona çok şlükür..
Çok sevgi dolu bir aile, çok sıcak insanlar. Kalpleri tertemiz, allah gönüllerine göre verdi meleklerini.
Minik Cansın ilk bakımları yapıldıktan sonra biraz bakım altında tutuldu, sonra annesine getirdiler... Çok şükür o minicik CAN sımsıkı tutundu hayata, anneciğine babacığına..
Hiç bu kadar riskli bir doğum yaşamamıştım. çok korkmuştum. ama doğuşu ile hepimizi özellikle ailesini yeniden doğurdu dünyaya.
Çok sevgili Çevik ailesi ile hala facebook aracılığı ile görüşüyoruz. Minik melekleri büyüyor onların sevgisiyle. İnşallah yeni yaşında da birlikte oluruz.
Allah tüm melekleri annesine babasına bağışlasın, hiç ayırmasın. Dünyanın en eşsiz güzelliği bu.
Sabırla okuyanlara çok teşekkürler...
kendi hikayemi yazmakta nasip olur inşallah.. :D
Cansın'ın fotoğraflarını henüz anasayfama koyamadım ama özel sayfasını ziyaret edebilirsiniz.
http://www.ciseren.com/hosgeldin/cansin/ Hepinize sevgiler..