hepinizin hikayelerini ağlaya ağlaya okudum. Hulya.g, norveçli aksakallı ihtiyara çok güldüm yalnız
çok tatlısın.
Benim doğum hikayem sizler gibi zor olmadı. 2005 nisan ayında adetim gecikti, henüz 1 sene olmuştu evleneli, acaba mı dedik ama bir yandan ben emin gibiyim çünkü midem de bulanmaya başladıı. ne hissettiğimi çok net anlatamam aslında çok heyecanlı değilim diyorum kendi kendime amaa testi iş arkadaşımla birlikte aldık iş yerinde yapacağım tuvalete girip , tuvaletin kapısını elimin üstüne kapattım
bi yandan elimin acısı bi yandan bir gümbürtü duyuyorum meğer kalbimin yerinden fırlama sesiymiş
gülüyorum demek ki heyecanlıymışım. Benim miniğim iki küçük pembe çizgiyle ilk merhabasını diyor, heyacanla eşimi arıyorum, çok mutlu o akşam kayınbiraderimin düğününe gideceğiz ankaraya benim annem de bizde o da memlekete dönecek. Otogarda buluşuyoruz annem , eşim , ben kombinasyonlar halinde birbirimize sarılıyoruz
ablalarım arıyor, küçük ablam ağlıyor benim minik bebeğimin bebeğimi olacak diyor. Şimdi düşünüyorum da ufalıyımda cebine gireyim artık
ankaraya gidiyoruz , kimseye söylemiyoruz ilk gün düğün telaşesine katılıyoruz. Sonra çıtlatıyoruz ama kan testi yapılmadan kesinlemeyeceğinden tam söylemiyoruz. o aileye ilk torun gelecek düşünüyorum gece onların yerine heyecanlanıyorum. Kan tahlili yaptırıp sonucu alıp geliyoruz, eşimle ayaklarımız yere basmıyor. İlk defa babaanne olacağını kayınvalideme müjdeliyoruz o da ne
eşimin ailesi tarafından ne coşku ne birşey hatta görümcemiz seviniyor ama nerdeyse azarlanacak
Ben orada sanki hamile değilmişim gibi ağırlanıyorum. (hatırladıkça sinirim tepeme çıkıyor ). Onları bırakıp çok şükür ki eve dönüyoruz.
Minik bebeğim yavaş yavaş büyüyor içimde , günler geçiyor ama o ilk üç aydaki mide bulantıları hariç beni hiç yormuyor. Bir böbrek taşı hikayesi atlatıyorum ve kız sandığım bebeğimi , ultrasonda böbreklerimi kontrol eden doktorun "asker ya ondan hareketli" demesiyle erkek olduğunu öğreniyorum. beraber yavaş yavaş son günlere geliyoruz. Çalışıyorum, şımartılıyorum. Karnım büyüdükçe büyüyor, son günlerde penguen gibiyim artık
. Bebeğim erken gelecekmiş gibi sinyaller veriyor bana , doktorum artık her an beklemeye başlayabilirz diyor 36. hafta da annemi apar topar getiriyorum ve izne ayrılıyorum. benimle birlikte rahatlayan bebeğim gelmekten vazgeçiyor. doktor amcası her muayene de artık her an dese de o omuzlarını silkiyor. Rüyalarımda ultrasonda gördüğüm yüzünü görüyorum. Yılbaşında gelecek galiba diyorum bir yandan da dua ediyorum bekle de yılbaşında bi gün sonra gel bebeğim ve gerçekten de tam bir gün bekleyen bebeğim 1 Ocak 2006 tarihinde önce suyu gönderiyor . Eşime uyandırıyorum. Güzel mavi gözlerini anlamaz şekilde kırpıştırıyor önce ve bir anda yataktan fırlıyor
. Hastaneye gidiyoruz. Bebeğim gelmemekte inat ediyor hala, muayene oluyorum açılma çok az, sabaha karşı suni sancı veriliyor dayanamıyorum sancıya yalvarıyorum ebeye beni sezaryene alın diye , doktora soralım diyorlar, ama zaten 10 saat olmuş benim suyum geleli ve bebeğimin kalp atışları yavaşlamaya başlamış. 2 ocak 2006 Sezaryene giriyorum, mutluyum sancılarım kesilecek.
Ameliyathanenin çıkışdayım artık dikilerim acıyor ama ben bebeğim nerdee diye sayılıyorum. sonra ebemiz beni almaya geliyor ve diyor ki tosuncuk dünyaya getirdin 4200 gr huzurla geri uyuyorum. Sonra bebeğimi canımı getiriyorlar odaya. Allahım ne büyük bir mucize,sen benim misin diyorum sadece, dün gece karnıma tekme atan sen misin?
<mesaj tarafından düzenlendi etacarinea on 19.05.2006 15:22:58>