serap 12 tebriklerrrrr sonunda meleğin dünyaya geldi nice zorlujkların ardından o doktoramı gitmiştin sne hep muayeneye nasılda ilgisiz davranmış öyle  
ebede olmasa ne olacaktı peki çok sorumsuzluk yaa
ebede çok tecrübeliymişki başarmış sonunda bu plesanta çokmu zor çıkıyor yaa anlamadım gitti
hikayeni gözyaşları içinde okudum sonunda sorunsuz bir doğum gerçekleştirmişsinya önemli olan bu biz herşeye katlanmaya hazırız yeterki onlar sağlıklı olsun
güle güle büyüt kuzunu

zehracım hala ağlıyorum yaa zaten şu sayfaya sırf ağlamak için giriyorum  çok duygulandım
sonunda ahsenini kucağına almışsın rabbim hepimiizn yardımcısı olsun acaba bende yazarmıyımki buraya hikayemi birgün gelir yazarım belki
güle güle büyüt kuzucuğunu benim yerimede kokulu kokulu bir defa yanakdan öp
allahım hayırlı bir evla tolmasıın nasip etsin
bizlerede dua etmeyi unutma emi

nurşahım hayırlı uğurlu olsun meleğin maşallahh çokda şeker
allahım herkese kolay doğumlar nasip etsin  senin hikayenide gözyaşları içinde okudum
çok duygulanıyorum yaaa

Ben de doğum yapan tüm anneleri tebrik ediyorum, doğum baya zor bir olay. Ancak ne kadar zor olursa olsun doğum esnasında doktorun dediklerini tam olarak yapmak ve kontrolü kaybetmemek gerekiyor. Ben doğum öncesi çok çömelme egzersizleride yapmıştım mutlaka onunda faydası olmuştur. Herkese öneririm Serapcım doğumda benim sol tarafta ufacık bir sıyrık oldu ama doktor dikişe gerek görmedi, benim yaramaz elini başına koyduğu için herhalde. Allah hepimizin bebişlerine uzun ömürler versin. Herkes benim kadar kolay doğum yapsın.

url=http://www.TickerFactory.com/]

Kızım şuan 2,5 aylık ancak fırsat bulabildim hikayeyi yazmak için. Doğumdan önce bu sayfaya girdiğimde okuduğum hikayeler bana güç vermişti. Gün gelince bende başarıcam demiştim....
Bi gün bu sayfada bende kendi hikayemi yazıcam diye umutlanırdım ve o gün geldi... :)
 
"08/03/2007 dünya kadınlar günüydü :)) içime düştüğünü öğrendim… Ardından geçen müthiş güsel, moralli eğlenceli bi hamilelik dönemi…
30 Ekim son kontrolümüzde doktorum 7 Kasım olarak doğum tarihi vermişti. Eğer bu tarihte gelmezse 1 hafta daha bekleyelim, 12 Kasımda nöbetçiyim o gün doğumu suni sancıyla başlatırız demişti. Olmazsa sezeryana alırım. Hayırlısı deyip ayrıldık doktorun yanından…
 
Tüm hamileliğim boyunca hep normal doğum yapıcam diye hazırlamıştım kendimi. Soranlara normal diyordum, korkmuyomusun diyolar inanın içimde hiç korku yok cevabını veriyodum, hakketende böyleydi. Doktorumla görüşmeden sonra suni sancıyla başlatılan doğumları araştırdım ve içim burkuldu. Riskleri vardı. Karar verdim eğer gününde gelmezse bebeğim direkt sezeryan olucaktım, böyle düşünüyordum.
 
5 Kasım akşamı kızım 9 ay boyunca hiç olmadığı kadar feci hareketliydi içimde. O gecede doktorum nöbetçiydi hastanede ve gün boyunca hep dedim keşke bu gece doğsa bebeğim, ne güzel doktorumda yanımda olucak diye. Akşam dizileri seyrederken eşime “bu gece doğacak galiba bebeğimiz, çok fazla hareket ediyo nefes aldırmıyo” dedim. İnşallah demekten başka bişe yapamıyoduk son günlerde... Uyumak için yatağıma yattığımda saat  12yi geçiyodu ve hala hareket halindeydi kızım :) 
 
Veeeee gece saat 01:55  ve uyandım. Lavobaya gittiğimde suyumun geldiğini gördüm ve bi an heyecan yaptım… İnanamadım beklenen gün gelmişti, doğuma o kadar hazırlamama rağmen kendimi, inanılmaz bi heyecan kaplamıştı içimi :)) Ne yapıcam telaşı :)))
 
Kayınvalidemi ve eşimi uyandırdım beklenen gün geldi dedim. Annem hemen kalktı hazırlanmaya… Eşim uyku sersemi ne olduğunu anlayamadı… Duşa girip çıktım eşimi kaldırdım “Cancan kalk hadi, sancım yok ama sanırım doğum başladı” dedim. Apar topar kalktı o hazırlanırken ben, doğumdan sonra geldiğimde kullanmak üzere hazırladığım pike takımlarımı bi güsel yatağımıza serdim, hazır olsun dedim :PP Annem ve eşim yatak odasını öyle gördüklerinde şok oldular hangi arada derede yaptım diye…
 
Saat 03:00 suları… Hazırlıklar yapılıp evden çıktık… O gün eşim şirket aracının kışlık lastiklerini taktırıp eve gelmişti. Bizim araba son zamanlarda teklediği için bununla gidelim dedi… Bindik araca bismillah diyip çıktık yola… Arka sokakta bi fark ettikki lastik inmiş jantta gidiyorus. Hadiii dön geri parket arabayı, bizim araca taşı eşyaları. Neyse geçtik bizim arabaya her şey hazır, kontağa bi bastı eşim, tık yok akü bitmiş :)))) 
 
Buralarda taksi bulma şansımız yok. Apartmanda bizim haricimizde 2 kişide araç var ama biri kaplıcalara gitti o sabah daha, diğeride 12-8 vardiyasında çalışıyo evde yok… Eeee napıcaz şimdi dedik, diğer arabanın lastiğini mi değiştirsek yada bu arabayı vurdurarak mı çalıştırsak. Yağmurda yağıyo tabi bu arada :)) İteleyerek çalıştıralım dedik. Ben geçtim direksiyon başına, eşim kayınvalidem iteliyolar arabayı, ben 2. viteste araba hızlandığında çalıştırmaya çalışıyorum ama olmuyo, araba 2 kişinin itmesiyle gereken hıza ulaşmıyo, bi kaç kez denedik banamısın demedi...
 
Eşime dedim “sen geç ben heralde heyecandan beceremedim” dedim. O geçti ben ve annem ittiriyoruz arabayı, in cin top oynuyo sokakta gecenin 3ü haliyle :)) Sokağın bi ucundan bi ucuna ileri geri derken çalıştıramadık arabayı… En son artık eşimin ablasını arayalım dedik, onda araba var bizden uzakta oturuyo ama başka çaremiz kalmadı derken, sokağın başında bi minübüs göründü :)) Anaaa karşı apartmandan komşu, servisten dönüyomuş. Onunlada bi denedik iteleyerek çalıştırmayı olmadı. Ben götüreyim dedi ama gideceğimiz hastane epey mesafeli olduğu için ve daha sonrasında da araç bize gerekli olduğu için çalıştırmalıydık... Minübüsün çeki halatıyla bizim aracı bağladık. Hızlanınca araba çalıştı haliyle…
 
Bu arada eşim ve annem panik halindeler tabi bunlar yaşanırken ama ben sanki doğuma değilde gezmeye gidiomuşuz edasıyla gayet rahattım :p :)) vardır bundada bi hayr deyip içim çok rahattı Allah tarafından…
 
Artık yola çıktık ve o yolu giderken neler geldi geçti aklımdan, ömrümün en anlamlı yoluydu, içimde gün gün büyüttüğüm canımın parçasına kavuşturacaktı bu yol…
 
Hastane kayıtları, doğumhane katına çıkış, doğumhaneye girerken tarifsiz duygular… İçeri girdim, ilk muayne yapıldı, nstye bağladılar kalp atışları ve sancı için, sonrasında doğumun başladığını belirttiler. Gerekli eşyalar için çantamı almak üzere dışarı çıktım. Yaklaşık yarım saat dışarıda kaldım eksikler çıkmıştı tamamlamak için eşim gitti ve sabah ezanları okunuyodu saat 5 civarıydı. 10-15 dk sonra eşim geldi.
 
Çantamı aldım, doğumhane servisine kadar beraber gittik. Görevli eşime siz burada ayrılıyosunuz dedi ve sarıldık birbirimize gözyaşlarımızı tutamadık. Hiç arkama bakmadan servise girmişim, eşim kötü hissetmiş kendini neden bakmadım diye. Ama ben karmaşık duygular içinde farkına bile varmamıştım bu davranışımın, ilk doğumum olduğu için nelerle karşılaşacağımı bilmiyodum içeride :))
Doktorum geldi “uzun sürecin sonuna geldik, hamileliğin gibi doğumunda güsel geçecek emin ol” dedi. Hemşire ve ebelere gerekli talimatları verdi. Saat 06:00'da suni sancı için serumu taktılar, 06:30 gibi sancıları hissetmeye başladım. 08:00’de vardiya değişimi olurken doktorum geldi ebelerin tuttuğu notları inceledi ve “her şey çok güsel ve normal görünüyo, nöbetim bitti ben şimdi gidiyorum, yarın sabah bebekle birlikte görüşürüs” dedi. Dışarıda da eşim dr çıktığında sormuş, nasıl durumları ne zaman olur doğum diye, “gayet iyiler akşama bebeği alıcaktır sağlıkla kucağına” demiş…
 
Bi kaç arkadaşım sıralı doğum yapmıştık ve dinlediğim doğumlar ya gece başlayıp öğlen sonuçlanmıştı yada gündüz başladıysa geceye kadar sürmüştü…
Gözüm sürekli saatteydi, serum takılı olduğu içinde yataktan kalkamıyodum. Bi kez lavoba ihtiyacı için kalkmıştım serum tıkanmıştı, ondan beri kolumu bile kıpırdatmadan yatıp sancıları çekiyodum.
 
08:30'tan sonra sancılarım artmıştı, her gelen sancıda diğerleri nasıl geçti buda geçicek sabret Feride diyodum, derin derin nefesler alıp veriyodum. Sıklaşana kadar dualarla salavatlarla geçiştirmiştim…
Hemşire geldi, dışarıdan haber getirmiş. Eşimin ablasıda gelmiş o konuşmuş hemşireyle, biz geldik hepimiz buradayız merak etmesin diye… O nasıl güç oldu bana bilemezsiniz…
 
Hamileliğim boyunca hep normal doğum istemiştim, hatta nasıl cesaretlisin diyolardı bana “çatır çatır doğurucam, normal doğum istiyorum” diye cevap veriyodum :)) Ama saat 09:00 olduğunda dayanamıyodum nasıl akşam olur diyodum aklım almıyodu bu kadar acıyla nasıl baş edicektim. Daha sancı çekeli 2,5-3 saat olmuştu ki, ben bu işi sanırım başaramıcam diye düşünürken ebe gelip kontrol etti, maşallah kızım hadi biraz daha gayret dedi doğum başlıyo dedi. Yarım saat sonra sancı odasından doğumhaneye geçtik…. İnanamıyordum, akşamı nasıl ederim diye düşünürken doğum erkenden gerçekleşiyordu…
 
SAAT TAM 09:35 VE HAYATIMIN ANLAMI, İÇİMİN GÜLEN YÜZÜ, CANIMDAN KOPAN CAN, ZÜMRAMMMM İLK NEFESİ ALDI VE O MÜTHİŞ SES... HEMŞİRE HEMEN TEMİZLEYİP GÖĞSÜME KOYDU KUZUMU, BAK ANNESİ ÇOK GÜSEL Bİ BEBEK DEDİ. MORARMIŞ Bİ VÜCUT AMA O SEVİMLİ YÜZ VE BONCUK GÖSLERLE BANA BAKIŞI, AĞLAYIŞI SANKİ ÖMRÜMÜN BAŞLANGICI OLDU…
 
3270 gram ve 50 cm doğmuştu...
 
Serviste yataklar o gün dolu olduğu için, saat 11:00’e kadar doğum masasında kaldım. Orda beklediğim saatler boyunca kızım sol tarafımda karşıda yatıyordu yüzü bana dönük boncuk boncuk bakıyodu. Eşimin o an yanımda olmasını çok istedim, o bu güselliği daha göremediği için “BABASININ GÜSEL KIZI” diye onun yerinede seviyodum kızımızı :) Tarifi imkansız duygular, kelimelerin anlamını yitirdiği anlardı bu yaşananlar…
 
Tekerlekli sandalyedeyim, Zümra’m kucağımda, doğumhane kapısı açıldı veeee annem, kayınvalidem, ablam, Cancan’ım tam karşıdalar bizi bekliyolar büyük heyecanla, gözyaşları sel oldu ilk karşılaşmada…
 
Odamıza geçtiğimizde ilk emzirme ve Zümra'mızın varlığına şahit olmak...
HAYATIN ANLAMI bu olsa gerek...
 
CANCANLAR artık 3 kişi, 5 yıllık evliliğimizin ardından 06/11/2007 tarihi yaşamımızın yeni başlangıcı…"

http://zumraxiciminxgulenxyuzu.blogspot.com/

Yaklaşık 2 yıllık bir uğraş ve 3 düşüğün ardından umutlarım henüz tükenmemişken ilk kez aşılama yöntemini denemek istedik 27.03.2007 tarihinde yarın bende yarın babanda….
 babanda olan diğer yarını doktorcum ogün  bana aşıladı
09.04.2007 sabah idrar testi yaptım aman allahım gözlerim yanlış görmüyor inşallah ikinci çizgi çıktı testi ileri geri hareket ettiriyorum
17.04.2007 yavrucum keseni gördük miniciksin pirinç tanem
27.04.2007 tık tık tık tık Allahım bu ses hiç durmasın hiç lütfen
04.06.2007 12 haftalıksın ve bizim muhteşem doktorcumuz dedi ki erkeksin
Artık hayatımda 2 erkek var heyoooo
Çok sorunlu bir hamilelik yaşatmadın bana sadece 7 ay boyunca hergün kendime iğne yaptım 5. Ayında kanama oldu yüreğim ağzımda doktorcuma yalvardım ne olur onu kurtar onsuz yaşamam diye ağladım ve bana kalbini dinletti “bak o iyi çok iyi hiçbişeyi yok sadece rahim ağzın kanamış onunla ilgili değil” ohhhhhh şükürler olsun
25.11.2007 Cumartesi Sabah 08:00 babanı işe gönderdik  hay Allah kasılmaların başladı inşallah çok uzun sürmez zaten 5. Ayından buyana kasılmaların var neyse iyi bir kahvaltı yaptık, öğlen oldu yemeğimizi yedik, akşam oldu baban geldi… oğlum hala kasılmaların sürüyor  hadi doktorumuzu arayalım… doktorumuz ılık bir duş önerdi geçmezse beni tekrar arayın dedi duşumuzu aldık, yatağa uzandık ama kasılmalar geçmedi doktorumu da arayamıyorum korkudan
sabah 06:40 nihayet geçti. İşte böyleydi ilk en uzun kasılma maceramız Pazar günü iyi bir uykunun ardından çok güzel yeşillik bir yere kahvaltıya gittik her şey çok güzel  akşama kadar problemsizce atlattık akşam tekrar hafif hafif sızlamalarım başladı tekrar doktorumu aradım
-hadi hastaneye gel nst çekilsin ben gelinceye kadar kızlar beni arasın oradan  Dedi
Eşim beni hastaneye bıraktı annemleri eve bırakacak gelip beni alacak evimize dönecektik
-benim işim yarım saate biter acele etme canım (sen öyle san)
 Hastanede ebeler nst cihazına beni bağladılar arada kalsılmalarım oluyor açıklığımı ölçtüler 1 cm neyse çıktılar ikinci kez geldiklerinde ellerinde ameliyat önlüğü vardı  
-Buyurun Meryem hanım üzerinizdekileri çıkarın bunu giyin
-bu ne? Neden giyecekmişim?
-doktorunuzla konuştuk düzensiz kasılmalarınız var açılmada başlamış sizi sezeryana alacak hihihihiiiiiiii bu sondaki hihihii benden yani sanki ebeler içlerinden öyle gülüyormuş gibi geldi hain hain
- hayır olamaz ben buraya doğurmaya gelmedim çantam yok yanımda kimse yok annem gelmedi olmaz bugün değil  doğuramam
Hemen eşimi aradım doktorumu aramasını ve olan biteni öğrenmesini istedim
 doktorumu ben arayamam çünkü boğazımda bir düğüm sesim çıkmıyor çok fenayım…
Doktorum bebeği alabiliriz siz çantayı getirin ben gidiyorum yoldayım bide ben bakayım meryeme demiş eşime. eşimde tabi çantayı falan almış gelmiş hastaneye doktorum geldi muayenesini etti
-bugün alabiliriz ama 1 hafta daha bekleyebiliriz hemen doğayım demiyor bebiş  galiba sende hazır değilsin planlı olsun istiyorsun
-tabiî ki… işte bu… doğurmicam hemen gidiyorum buradan bişey olursa ben sizi ararım doktorcuuum (acaba)
Aradan 3 gün geçti oğlum kasılma sayısını arttırdı artık nefes dahi alamaz oldum bir cesaret doktorumu aradım
-ben iyi değilim doktorcum bu oğlan galiba çıkmak istiyor
-tamam yarın gel alalım
-??????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Tamam
Hemen eşimi aradım  olanları anlattım
o gece oğluşumla tek vücut olarak son gecemizdi sevdim , konuştum ve çok gariptir ilk defa deliksiz uyudum herkez uyuyamaz bendeki rahatlığa bak J)))
29.11.2007 Perşembe sabah erkenden kalktık annemde yanımdaydı (3 gün önce geldi) hastaneye gittik hemşirenin biri
-aaa siz geçen hafa kaçan hastasınız değil mi?
-kaçan mı? Uzaktantan öylemi görünüyodu 
 işlemler, tahliller falan derken ameliyathaneye doğru gitmeye başladım asansör geldi aşağı inicez eşim yok asansörü kaçırmamak için ben, annem ve hemşire bindik ameliyathaneye geldik içeri girdim bonem takıldı galoşlarımı giydim tekrar şöyle bir baktım dışarı eşim yok (meğer kayınvalidem muz yedirmeye çalışıyormuş o sıra odada,  beni kaçırdığını görünce eşim çok üzülmüş çok kızmış annesine ama ne yapalım kaçtık bikere bu aralar her şeyden kaçar oldum gibi ) neyse o malum duygusal vedalaşmayı yapamadık beklide iyi oldu
epidural anestezi ile ilgili aşamaları geçirdim veeeeeeeeeee
-sarışın renkli gözlü bir bebek dedi doktorcum
-ııınnnggggaaaaaaa  (3180gr 50cm)
Allahım ne güzel sesti öyle ben ağlıyorum oğlum ağlıyor yanıma getirdiler yanak yanağa oğluşumla konuştuk dualar okudum ona emzirebilirmiyim dedim heheheee tabiî ki hayır sonrada oğluşumu babasına vermek üzere götürdüler sonra bende çıktım odama çok kolay bir doğum geçirdim şimdide 5. Ayımızdayız oğluşum çok şükür çok sağlıklı Allahım olmayan ve isteyen herkeze bu eşsiz mutluluğu tattırsın.

allah uzun ömür vrsin meryemcim duana ise kocaman bir amin...

]
http://minik-nilozgum.blogspot.com/

renkli gözlü oğlun ve sana nice güzel günler geçirmenizi dilerim

ben de dogum hikayemi forumda bicok yere yazdim
ama buraya yazmamisim...
 
 
 
 
23 Nisan Pazar günü...
Her doktor raporunda kaydı tutulan
o önemli tarih... SAT...
Her zaman aklımda tutacağım,
hiç unutmayacağım tarihlerin ilki...
Her sabah düzenli olarak çizelgesini tuttuğum ateşim
düşmüyor, belli bir çizgide devam ediyor...
İlk denememiz...
Uzun sürebilir, hemen olmayabilir...
Günler geçiyor... Sabahları ateşim beni umutlandırıyor...
Hamileyim... Hissediyorum...
Daha test bile yapmama rağmen her yerde
„Hamileyim!..“ diye bağırmak istiyorum...
Günler geçiyor... O tipik heyecanlar...
Midem bulandı, başım döndü, canım şunu istedi...
Yalan... Vücudum bana oyun mu oynuyor?...
Hamileyim öyle değil mi...
Kendimi frenlemekten vazgeçip
farklı markalarda gebelik testleri alıyorum...
Hayal kırıklığına uğramaktan çok korkuyorum...
Bebeğim... Orda mısın?...
Artık bekleyemeyeceğim...
27 Mayıs Cumartesi...
Heyecandan bakamıyorum sonuca...
Ralph, hafif beliren ikinci çizgiyi görüyor...
İlk test pozitif...
İnanamıyoruz...
Çok geçmeden çizgi daha da kızarıyor...
Başka marka, başka test,
gayet koyu şekilde pozitif...
Bütün testler pozitif!..
Bir oğlum olacak,
Adı Can olacak
biliyorum...
Hemen telefonlara sarılıyoruz...
Ailelere haber veriliyor...










29 Mayıs Pazartesi
İlk doktor kontrolümüz...
Görünürde kese falan yok...
Hamile değil miyim yoksa?
Bebeğim, gerçekten orda mısın?

12 Haziran Pazartesi
İkinci doktor kontrolümüz...
Bebeğimin kalbi pıt pıt atıyor!
Kalbi içimde atıyor...
İlk ultrason fotoğrafımız...

Tanıdıklarımıza „bebeğimizi“ gösteriyoruz...


10 Temmuz Pazartesi
Bebeğimin kollarını, bacaklarını görüyoruz...
Hareket ediyor!..
Bebeğim içimde hareket ediyor...
Bebeğim, büyüyor...
Karnım büyüyor...
Aşkımız ve ben büyüyorum...
Tamamen sorunsuz,
güzel ve heyecan dolu geçen ilk altı aydan sonra
ilk panik anımız...
Benim minik oğlum
kafasıyla rahim ağızına baskı yapmaya başlıyor...
Kesin yatak istirahati...
Hamilelik şekeri... Beslenme disiplini
ve plasenta previa... Kanama riski...
Kesinleşen doğuma müdehale yöntemi...
Sezaryen!...
Oğlumu bağıra çağıra,
kanter içinde,
soluk soluğa doğurma hayallerim,
yeşil elbiseli,
ağızları maskelerle örtülmüş
steril insanların, steril ve aydınlık ameliyathanesinde sona erecek...
Her doktor kontrolünde uyarılıyorum...
Her an erken doğum ve kanama riskine karşı
beni hastaneye yatırmak istiyorlar...
Ben Ralph'ten ayrı uyumak istemiyorum...







1 Aralık Cuma
Korkulan oluyor,
ilk kanama,
İlk büyük panik...
Dünyam duruyor sanki...
Usul usul sızan kanı hissediyorum...
Bebeğim orda mısın?
Hareket ediyor...
Çığlık çığlığa bağırıyorum...
Hareket etmiyor...
Ralph! Ambulans çağır!
Bebeğim gidiyor!
Bildiğim tüm dualar aklımdan siliniyor
Allah'a yalvarıyorum...
Ambulansın içinde bilincim gidiyor...
beynim uyuşuyor...
siren sesi,
akan kanımı yavaşlatıyor...
Hemen doğumhaneye alınıyorum...
İnanılmaz bir hızla vücudumun herbir yanına,
karnıma aletler, kablolar bağlanıyor...
Ekranda atan kalbini görüyoruz...
Burdayım gitmedim der gibi tekmeler atmaya başlıyor
Bebeğim daha çok küçük
daha benimle kalması lazım!
Kanama duruyor
ama her an olası erken doğum riskine karşı
oğlumun akciğer gelişimini tamamlaması için
ilaç enjekte ediliyor...
Düzenli kasılmalar başlıyor...
Sancı geciktirici, rahim gevşetici
Partusistan (Tokolyticer) en yüksek dozda damarlarıma veriliyor...
Ve çok uzun soluklu hastane serüvenimiz başlamış oluyor...
Düzenli-düzensiz aralıklarla kanamalar,
kasılmalar, sancılar, korkular,
bütün duygular birbirinin içine giriyor...
Bir belirsizlik başlıyor...

 

Tuvalete bile kalkmama izin verilmiyor
odamdan dışarı çıkamıyorum...
Haftalarca kolumda serum,
yüreğim ağzımda,
kıpırdamadan yatıp,
içimde kıpırdayan oğlumla konuşuyorum...

7 Aralık Perşembe
doğduğum günü, oğlumla içiçe geçiriyorum
Oğlum dışarı çıkmak istiyor...
Kanamalarım, kasılmalarım gün geçtikçe artıyor...
Doktorlar daha fazla beklemenin riskli olduğunu söylüyorlar...
Kanamalarım arttıkça
birçok geceyi doğumhanede korkuyla geçiriyorum...
Gücümün tükenmek üzere olduğu anlarda
Can'ım bebeğim ve sevgili eşim bana umut veriyor...
Noel geliyor...
Noel geçiyor...
Sonra
Oğlumla içiçe hastane odasında eşimle sarılıp
yeni bir yıla giriyoruz...

1 Ocak günü, gecesi saatleri, dakikaları sayıyorum...
Ve 2 Ocak Salı sabahı
planlandığı gibi sezaryene alınıyorum...
Soğuk,
yeşil, steril ve aydınlık heryer...
Titriyorum... Ralph'in elini sımsıkı tutuyorum...
Bi ara yanımdan ayrılıyor...
Titriyorum... Ağlıyorum...
Anne olmak üzereyim,
annemi istiyorum...
Etrafımda onlarca yeşil kostümlü,
maskeli insan...
herkes hızlı...
telaşlı...
alt kattaki doğumhanede
umutla bağıran
ve son zafer çığlığına bebeklerinin ilk ağlayışları karışan
mutlu anneleri düşünüyorum...
Sonra anestezi için beni oturtuyorlar...
Sırtımda üç kez arka arkaya soğukluk hissi...

ve ardından hissizlik...
kıpırdayamıyorum...
belden aşağım yok sanki...
korkuyorum...
Şu an kimbilir dünyanın herhangi bi yerinin herhangi bi kentinde
mutlu kandınlar bağıra çağıra,
nefes nefese doğururken
ben ne düşünmem gerektiğini bilemiyorum...
Oğlum... Can'ım... az kladı... çok az...
Ralph yanıma geliyor...
Yeşil... Steril ve maskeli...
Elimi tutuyor ve bırakmıyor...
etrafımdaki onlarca insan konuşuyor...
seslerine hijyenik metal sesler karışıyor...
karnımda baskı hissediyorum...
bağırıyorum...
tıpkı o mutlu kadınlar gibi
normal doğum çığlıkları atıyorum...
sonra bebek çıkıyor diyorlar...
saat dokuza bir var...
saçları siyah...
Ağlıyor mu diye soruyorum...
Ağlıyor...
Yanıma getiriyorlar...
Sıcacık...
Yanağını yanağma değdiriyorum...
Yüzündeki vernix yüzüme bulaşıyor...
Anne oldum...
Ağlıyorum...
Bağıra bağıra ağlıyorum...
Ralph elimi hiç bırakmıyor...
Birlikte ağlıyoruz...
Mutluluktan, sevinçten, şaşkınlıktan...
Can'ın ilk kontrolleri yapılıyor...
2720 gram, 49 santim.
Başı 32 buçuk santim
pH 7.48
Apgar 9/10






Oğlum sağlıklı...
Küveze girmeyecek...
erken doğdu ama sağlıklı...
Mutluyuz... Çok mutluyuz...
Oğlum babasıyla aşağı iniyor...
Beni dikiyorlar...
Sonra spinal anesteziye karşı reaksiyon gösteriyor vücudum...
Heryanım kaşınmaya başlıyor...
Ben oğlumun yanına gitmek istiyorum...
Olmaz diyorlar...
Beni yukarda bekletiyorlar...
Can'ımı koklamak istiyorum...
Zaman geçmiyor...
Nihayet aşağı indiriliyorum...
Oğum babasının çıplak göğsüne yatmış
koklaşıyorlar...
Can Bebeğim'i bu kez benim göğsüme yatırıyorlar...
Uzun uzun koklaşıyoruz...
Birbimize dokunuyoruz...
Dünyanın en güzel bebeği benim oldu...
Ben anne oldum...
Aradan altı saat geçiyor
ve Can'ım oğlumun nefes alış verişleri
doktor ve ebelerin dikkatini çekiyor...
Kontrol için yanımdan alıyorlar onu...
İşte o an, ağrılarım başlıyor...
Oğlum doğum kanalından geçmeden
sezeryanla birden, hazırlıksız dışarı çıktığı için,
akciğerlerinde amniyos sıvısı kalmış...
Normal doğan bebekler,
bu sıvıyı doğum kanalından geçerken sancılarla birlikte atabiliyorlar
ama benim oğlum o normal doğum sürecini yaşamadan
birden dışarı çıktığı için uyum sorunu yaşadı...
Bi kaç gün küvezde gözlem altında kalması gerekebilirmiş...
Ağrılarım artıyor...
N'olur oğlumu almayın yanımdan...
Daha altı saat önce koynuma aldığım oğlum
diğer binadaki yeni doğan kliniğine götürülüyor
babası da yanında gidiyor
bense doğum yapan mutlu annelerın yanında

acıdan, korkudan ve çaresizlikten ölüyorum...
ben de gitmek istiyorum...
oğlumu görmek istiyorum...
o daha çok küçük...
bana ihtiyacı var...
yerimden kıpırdayamıyorum...
ona ihtiyacım var... kokusuna ihtiyacım var...
Mutlu anneler, yavrularıyla gözümün önünde koklaşırken
ben hüngür hüngür ağlayarak ona süt sağıyorum...
babası o ilk kolostrumu
enjektörün içine çekerek oğluma götürüyor...
bi an önce ayağa kalkmalıyım,
oğlumu görmeliyim...
bütün gece üzerime sinen kokusunu içime çekiyorum...
ağlayarak her dört saatte bir ona süt sağıyorum
elimden başka bişey gelmiyor...
elimi boş bulunup karnıma götürüyorum
bebeğim artık orda değil...
yanımda değil...
kendimi bomboş hissediyorum...
ertesi gün tüm gücümü toplayıp ayağa kalkıyorum...
tekerlekli sandelyeyle Ralph beni oğluma götürüyor...
etrafında kablolar
orda öyle yapa yalnız yatıyor...
can'ım oğlumun canını mı acıtmışlar...
orda kendimi kaybediyorum...
doktorlar iyi olduğunu söylüyorlar...
erken doğduğu için her ihtimale karşı gözetim altında tutuyorlar...
günde dört beş kere
ziyaret saatleri içinde oğlumun yanına gidip saatlerce kalıyorum
elini tutuyorum, onu okşuyorum
altını açıp emziriyorum...
bi kaç güne kadar evimize çıkabileceğiz...
her geçen gün oğlumun etrafındaki kablolar azalıyor...
üç gün sonra küvezden çıkıyor...
iki gün sonra da evimize gidiyoruz...
hamile olarak ambulansla çıktığım evime
kırk gün sonra bebeğimle dönüyorum...
anne olarak evime dönüyorum...





kapıda eşimden bi karşılama notu
„willkommen mama Gülce
willkommen can“
yaşanan tüm sıkıntılara değdi...
artık herşey çok güzel...
şimdi üçümüz bi daha hiç ayrılmamak üzere
ayrı geçen o bi kaç günün acısını çıkartıyoruz...

www.portakalradyo.de

Gecenin bu saatinde hamile halimle ne diye ağlatıyosunki beni yani Neyse Allah gelecek Mertinizle beraber mutluluğunuzu daim etsin.Dileğim bu yavrunu istediğin gibi sorunsuz bir sekilde kucağına alabilmen...

neden bilmiyorum ama doğum hikayeleri beni hep ağlatır bende anlatmak istiyorum zehramın doğumuda hamileliğide sürprizdi
eşim yeni işe atanmıştı büyük kızım 1,5 yaşındaydı ve ben yeni taşındığımız yerde iyi bir iş bulmuştum okul bittikten sonra ilk iş tecrübem olacaktı beyzayıda memeden kesmiştim çok mutluydum hayatımda yeni olayar oluyordu neyse adetime bir hafta vardu sürekli bulantılarım baş ağrılarım oluyor ve sürekli uyuyordum bu arada kardeşimde ikinci bebeğini dünyaya getirmişti onu ziyarete gttim giderken beyzam ateşlendi çok huysuzdu ama ben kafamı kaldırıp onunla ilgilenmiyordum hiç böyle bişi başıma gelmemişti bu arada adetimde geçmişti 3-5 gün ee diyordum şehirden şehire taşındık olacak o kadar mevsim değişikliği her sene nisan ayında gecikir benim adetim kardeşimin yanına gittik sonunda bebeği alıyorum kucağıma dayanamıyorum kusmuk kokuor bu çocuk alın şunu yıkayın diyorum halbuki en sevdiğim kokudur bebek kokusu yemek yapıyorlar camları açtırıyorum akşamları saat 8 oldumu kanepede sızıp kalıyorum artık 10 gün geçti eşime dedim test al 8 nisan 2007 testi sabah erkenden yaptım ve hiç beklemeden iki çizgi ben şoktayım nasıl olur bebeğim küçük korunuyorduk aman allahım ağlasammı gülsemmi eşimin yanına gittim yarı uykulu ne yaptın testi yaptınmı dedi evet dedim eee hamileyim ağzı kulaklarına varan bir ifadeyle geri yattı annemlere söylemem daha zordu onlarda çok sevindiler ama benim içim yanıyordu neyse bulantılar kusmalar berbat bir hamilelik geçirdim çok ağırdı 5. ayda bir kızım daha olacağını öğrendim ben haricinde herkes çok üzüldü ama kız haberi kendime gelmemi sağladı çok mutluydum bir kızım daha olacaktı 5. ayda anladım gerçekten hamileydim ve ben hamileliğimi işyerindekilerede söylememiştim gizli zor bir hamilelikti bir yandan beyzanın kreşe gitmesi bir yandan iş bir yandan kavurucu sıcaklar ve şekerde çıkmıştı diye yapmak zorundayım 8 aylık olmamız 2 gün vardı işyerinde herkes erken çıkmıştı bende eşimi bekliyordum saat 4 gibiydi karnım ağrımaya başladı galiba bağırsakları bozdum eşim 4.30 gibi geldi ağrım geçmior bekleyelimmi gidelimmi dedi gidelim dedim karnım çok ağrıyor dayanamıyorum öğlende kızım için bir iki parça bişi almıştık daha doğrusu ilk defa bişiler almıştık hafta sonu dolabını hazırlamıştım beyzamın küçük kıyafetlerini yıkayıp ütüleyip yerleştirecektim haftaiçi ondan sonraki hafta sonuda beziydi eksik eşyalarıydı onları alacaktık neyse beyzayı kreşten aldık dinlendim geçmedi artarak devam ediyor karın ağrım ben hala bağırsaklardan şüpheleniyorum eşim dr.u aradı hastanede nöbetçiyim gelin dedi dş aldım hastaneye gittik nst ye bağladılar saat yedi olmuş hala devam eden sancılar nst de kasılma yok dr. geldi buscopan ağrı kesici falan verdi serumla yok ağr geçmiyor kusmada var yukarıya yatış yaptılar nasıl olur ben daha çantamı hazırlamadım beyzama kim bakacak kimsem yok burda neyse yukarıya çıktık yatış yaptılarben bir ara sancıdan bayıldım ultrasonda bakıyor dr. sorun yok nst ye bağlıyorlar sancı yok ama ben sancıdan kıvranıyorum dr. kasılma varmı diyor yok bilmiyorum sancıdan başka hiç birşey bilmiyorum iğne vuruyorlar değişen bişi yok ultrason nst derken saat gecenin 12 si dr. ameliyata alıyoruz dedi eş ayrılması olabilir neyse su içtiğim çin bir saat daha bekledim o arada biraz uyumuşum sancı azalmış ben girmek istemiyorum ameliyata aklım beyzamda kimse yok babası aşağıda yapayalnız kaldık tabiki ameliyata aldılar ayıldığımda zehram kıpkırmızı küçücük yanımdaydı emmeyi bile bilmiyordu o kadar iyi doğmuşki küveze bile almamışlar maşallah kızıma 2400 g. 45 cm doğdu zor bir geceydi sabahta annem yanımdaydı ama en çok kimsesizliği çektim annem gece ikide otobüse binmiş gelmiş canım annem birde öyle komik bir kıyafete sarmışlarki eşim ne bulduysa getirmiş eve dönerken çok mutluydum en çok beyzamı özlemiştim onun tepkilerini merak ediyordum bizden yaşpasta istemişti bir kaç hediye aldık arık 4 kişilik bir aileydikşimdi altı aylığız

nazancım geçirdiğin aşamaları bilmeme rağmen yine zevkle gülümseyerek ve gözlerim yaşararak okudum hikayeni Rabbim kızlarına ve size uzun sağlıklı, şanslı ömürler versin

Nazan hanım şimdiye kadar bir çok doğum hikayesi okudum çok şeyde öğrendim hepsi birbirinden etkileyici hikayelerdi ama sizin hikayenizle çok farklı bir tecrübe edinmiş oldum.ben bazı karın ağrılarını önemsemezdim gazdır vs. diye ama öyle olmayabiliyormuş sizin için kötü bir tecrübe olmuş ama sayenizde önemli birşey olabilceğinide öğrenmiş oldum. neyseki sağ salim bebeğinizi kucağınıza almışsınız maşallah.Allah yavrularınıza ve size hayırlı uzun ömürler versin.

meryemcim bende senin hikayeni ağlayarak okudum çok müthiş bişi
nur hanım dinlenmenize rağmen geçmeyen ağrılarda mutlaka dr.unuza başvurun diyorlardı  bende sancının böyle olacağını düşünmemiştim ilk kızımda sancı çekmedim o nedenle dr.a gittik bana kalsa gitmeyecektimama gitmeseymişim bebeğim öleblirdi dr. dikişleri alırken bunun üstünde çok durdu şükürler olsun kötü bişi olmadı diye sürekli tekrarladı ve eş ayrılması ultrasonda veya muayenede belli olmuyormuş tek belirtisi bu şekilde ağrı birde kusma

ÇOK ŞÜKÜR ARTIK 4 KASIM PAZAR GÜNÜ GELMİŞTİ.O GÜNÜ OKADAR BEKLEMEME RAĞMEN O GÜN HİÇTE DOĞURUCAM AKLIMA GELMEMİŞTİ ÇÜNKÜ KIZIM GECELERİ ÖLE SANCILAR VERİODUKİ EŞİMİN TÜM ISRARLARINA RAĞMEN HAST. GİTMEDİM.NEYSE PAZAR SABAHI OLDU GECENİN VERMİŞ OLD.UYKUSUZLUKLA 11 DE UYANDIM EŞİME KAHVALTI HAZIRLADIM BEN SADECE MEYVA SUYU İÇTİM NOLUR NOLMAZ BELKİ DOĞUMA GİRERİM...ÖLE YİYİP YİYİPTE GİTMEK istemedim.eşimle evden çıktık ama evimi topladım herşeyim hazır ki hastane çantamı kapının önünü koyup çıktım evden.anneme gittim ara ara sancılarım oluoo ama kesilio saat tabi 3 filan oldu ablamı aradık annem ısrar edio''bi gidelim  baksınlar.artık günün doldu dio.''içimizdede hep korku var bebeğe bişi olucak die.neyse ablam geldi hast. yolunu tuttukk paşa paşa biz 2 göbiş ...ebede tanıdıktı doğumhaneye girdim malum sahneler ve muayene etti ve açılma başlamış yatırıcam dedi.ellerim avuçlarım ter içinde.korktum. annem gitti çantaları aldı ben yatağıma geçtim ama ebe rahat bırakmıo lavman yaptı((ıyyyyyyyy)) muayene edio sürekli .sonra benim suyumu patlatttı kadın.sancılarım başladıı sıklaştıı ama mahvoluorum.son hatırladığım doğum masasının yan duvarında saat vardı kocaman saat 7 di.bi hatırladığım o!!! ebe artık yatağa yollamıo sancı odasındayım bi ablam yanımdaydı ben ağlıom o ağlıo zavallım benden önce doğurcaktı!!!  teysem geldi yanıma sancı geldiiğinde bana okuoo sırtımı ovuo ben yatakbaşlarını sıka sıka bi hal oldum.ebe sürekli muayene edio içim haşat oldu.beni masaya aldıklarında ebeye diorumki'geliomu ne zaman doğurcam kadından korkuom bağırcak die ??? siz bana söleyin ben herşeyi yaparım bana yardım edin''' diorum öle 2 saat geçmişş  2 ebe başımda sürekli kontrol ve ebe telaşlandı bebeğin kalp atışlarına bakıo '''yavaşladı''dio ben ne oluoo diorum ebe diokii ''yok  kızım bişii derin derin nefes al'' son oksijen verdiler ama o sancılarla nefes almak ne mümkünn !!! ama nefes almam lasım sancılarla boğuşurken son ebenin ''yok bu kız doğuramıcakbebeğin boynunda kordon var göbek kordonu kısa ''dediğini hatırlıorum ağlıorum ama öleki sancılarım kendi kendine ıkınmak gelio ''oksijeni içime çekiomm yeterki bebeğimm nefes alsın!!! allahımm    ebe dioki '''ıkınma  esra yırtılcakkk'''son ekibi toplayın ameliyata alıcaz dedi.. ben bittimmmm  soydular beniyeşilleri giydirdiler  ve yolcuyum!!! doğumhanenin kapısında herkez var annem eşim ablam kayınvalidem hepsi ağlıo!!! ama o an ne diim gözüm ___''''anacığımdan'''___başkasını görmedi!!

ilk kuzum evliliğimin ikinci haftasında "anne burdayım" dedi bana..
çok mutlu olmuştuk eşimle..
tabii bi o kadar da şaşkındık..
nasıl bişey acaba..
çok mu küçük olacak..
sağlıklımı..
nasıl kucağımıza alıcaz onu..
karnım ne kadar şişer ki..
kaç kilo alırım..
daha neler neler..
stresli bir hamilelik geçirdim..
ağlamaklı
asabi
tabii böyle olması için bir çok sebeb vardı
iki hafta vardı doğuma ve bir gece saat 3 de suyumun gelmesiyle uyandım..
inanın ilk önce altıma kaçırdığımı düşündüm
tutamıyordum bi türlü
eşimi kaldırdım
ablamı aradım gidin hemen dedi
kayınvalidemi kaldırdık ve hastanedeyiz..
hiç sancım yok öyle boş boş yatıyorum
kalp atışlarına bakılıyor bebeğimin
saat sabah 8 oldu..
belime sancı vurmaya başladı..
müthiş bi sancıydı..
oğlan çocuğuna belde vururmuş dedi kayınvalidem..
sancılarım sıklaştı..
masaya yattım hazırladılar beni..
ben ağlıyorum..dualar okuyorum..
eşim göründü kapıda koştu hemen elimi tuttu..
burdayım bitti az kaldı..korkma dedi..
dr girdi eşimi azarladı buraya giremezsiniz diye..
beni sedyeye aldılar ameliyathaneye doğru gidiyorum koridordan eşimi ablamı diğerlerini gördüm..içim titredi..
ameliyathane buz gibi..
titriyorum..
en son hatırladığım beynimin uyuşması.saat 10.30 gözümü açtım..
müthiş ağrım var..bebeğim nasıl sağlıklımı diye sordum hemen..
gözümü açamıyorum..heryer bulanık..
sancım çok..
ağlıyorum bağırıyorum..ağrıkesiciler fayda etmiyor..
dr geldi
daha fazla ağrıkesici verin dedi..
bebeğimi ancak akşama doğru görebildim,koklayabildim..
 tam 3 kilo bi  melek verdiler kucağıma..
önümüzde ki ay 3 yaşını dolduracak..
ve şimdi abi oldu.. 
 

ikinci kuzumun haberini aldığımda bu kadar sevinemedim malesef..
beklenmeyen ve erken olduğunu düşündüğüm bir bebekti..
çok üzüldüm öğrenince..
ne yapıcam şimdi..
oğlum daha çok küçük..
ya onu ihmal edersem..
ilgilenezsem..
sevgisiz kalırsa..
yetemezsem ona..
ve o bundan ağır bi şekilde etkilenirse..
kabullenemezse..nasıl başederim.
üstelik yalnızım burda..yardımcım yok..
ben nasıl alışırım iki küçük çocuk büyütmeye..
başarabilirmiyim..
bu düşüncelerle dolu bir hamilelik geçirdim..
ve doğum ..
tabii bu da  sezeryan..
halbuki bekliycem ve oğlum beş yaşına gelince çok istediğim normal doğumu yapacaktım..
ama olmadı..
sabah 10.30 da 3.650 ağırlığında bir melek daha verdiler kucağıma..
bu defa o kadar sancım yoktu..
daha rahattım..
oğlum sapsarı çok güzeldi..
sana benziyor dedi görenler..
bu oğlumun emmesini çok istiyordum..
dualar ediyordum..
eve çıktık..
emmedi süt yok..
mama verelim
büyük oğlum sürekli ağlıyor
emzirmemi istemiyor
benimle yatmak istiyor
ben yatamıyorum
çok agresif oldu..
sürekli ağlıyor artık..
bebeğe zarar veriyor..
biliyordum ben bunların olacağını..
o ağladıkça ben ağlıyorum..
ve böyle tam 3 ay geçti..
artık topladım kendimi..düzenimi kurdum..
hem oğlumda kabullendi bebeği
çok seviyor..
işte düzeldi sonunda herşey..
şimdi 2 mayısta bir yaşında olacak sarı kuzum..
ve ben isyan ettiğim sinir krizleri geçirdiğim her gün için çok pişmanım..
ama yaşandı ve bitti..
şimdi çok mutluyum..
iyiki yanımdalar ve iyi ki benimler..
sizi çok seviyorum annelerinin yaşama sebepleri..
RABBİME ŞÜKÜRLER OLSUN

Orjinalden alıntı: ingeborg

ikinci kuzumun haberini aldığımda bu kadar sevinemedim malesef..
beklenmeyen ve erken olduğunu düşündüğüm bir bebekti..
çok üzüldüm öğrenince..
ne yapıcam şimdi..
oğlum daha çok küçük..
ya onu ihmal edersem..
ilgilenezsem..
sevgisiz kalırsa..
yetemezsem ona..
ve o bundan ağır bi şekilde etkilenirse..
kabullenemezse..nasıl başederim.
üstelik yalnızım burda..yardımcım yok..
ben nasıl alışırım iki küçük çocuk büyütmeye..
başarabilirmiyim..
bu düşüncelerle dolu bir hamilelik geçirdim..
ve doğum ..
tabii bu da  sezeryan..
halbuki bekliycem ve oğlum beş yaşına gelince çok istediğim normal doğumu yapacaktım..
ama olmadı..
sabah 10.30 da 3.650 ağırlığında bir melek daha verdiler kucağıma..
bu defa o kadar sancım yoktu..
daha rahattım..
oğlum sapsarı çok güzeldi..
sana benziyor dedi görenler..
bu oğlumun emmesini çok istiyordum..
dualar ediyordum..
eve çıktık..
emmedi süt yok..
mama verelim
büyük oğlum sürekli ağlıyor
emzirmemi istemiyor
benimle yatmak istiyor
ben yatamıyorum
çok agresif oldu..
sürekli ağlıyor artık..
bebeğe zarar veriyor..
biliyordum ben bunların olacağını..
o ağladıkça ben ağlıyorum..
ve böyle tam 3 ay geçti..
artık topladım kendimi..düzenimi kurdum..
hem oğlumda kabullendi bebeği
çok seviyor..
işte düzeldi sonunda herşey..
şimdi 2 mayısta bir yaşında olacak sarı kuzum..
ve ben isyan ettiğim sinir krizleri geçirdiğim her gün için çok pişmanım..
ama yaşandı ve bitti..
şimdi çok mutluyum..
iyiki yanımdalar ve iyi ki benimler..
sizi çok seviyorum annelerinin yaşama sebepleri..
RABBİME ŞÜKÜRLER OLSUN

ayy canım yaaa aynı şeyleri yaşamışız çok zor iki bebekle uğraşmak sen baya büyüttün benimkide 6 aylık oldu

evet nazancım hemde çok zor..bi defa kendinden,çoğu zaman eşinden,zevklerinden bi süre vazgeçmek zorundasın...ama bi sürerabbim yardım ediyor zaten..aslında benim ki büyüdü ama bu defada çatışmaları başladı..oyuncak kavgaları v.s..ne yapalım bunlarda geçer elbet..inşallah sorunsuz atlatırız bu günleride

o gün artık giyecek hiçbişeyim kalmadığı için annemle gidip yeni bişeyler alıyoruz,pazara falan çıkıyoruz,eve gelip yemek hazırlıyorum,herşey normal.sonra eşim işten geliyorhatta doğumun ne şekilde başlıycandan konuşuyoruz,acaba gündüz mü gece mi,sancıyla mı,suyun gelmesiyle mi başlıycak diye.saat 11:45 te yatıyoruz,12 de içimden sanki pıt diye ses geliyor,1-2 saniye içinde de bi ılıklık ,''allah'' diyorum kalk ,su geliyo,afallıyo benimki biraz,aaa geliyo mu,hastaneye mi gitcez şimdi gibi abuk sorular soruyo,ben duşa giriyorum,o annemleri ve annesini arıyor,çantalarımızı alıyoruz,annemler geliyor,yan komşumuz annemlerin sesini duyunca anlamış bişeyler olduğunu,çok eski aile dostumuz zaten,o da hazırlanıyor gelmek için ,kayınvalidem geliyor,hep beraber doluşuyoruz arabaya,tutuyoruz hastanenin yolunu.önce devlet hastanesine,nst ye bağlanıyorum,sonra ebe imzalamız için bi kağıt veriyor,hastanede anestezi uzmanı yokmuş,sorumluluk kabul etmiyolarmış bi sorun çıkarsa falan,prosedür sadece bence ama ben hemen anlıyorum eşimin imzalamıycanı,pimpiriklidir çünkü,hemen kendi dr.umuzu arıyor,ordan çıkıp,diğer hastaneye gidiyoruz,saat 2:30 falan,tekrar nst,serum falan derken sabaha karşı 4-5 gibi sancılarım başlıyor,önce iyi ama saat 8-9 gibi çok zorlanmaya başlıyorum,zaten gece boyunca uyumamışım,bütün gücüm tükenmiş,üstelik daha 1 cm lik açılma var,ve drum akşam üzerini bulur doğum diyor.saat 10 da ben danalar gibi böğrünürken eşim daha fazla dayanamıyor ve dr a gidip biz sezeryan istiyoruz diyor,10-15 dk içinde alıyolar beni,o an tek hissettiğim şey pişmanlık,hamile kaldığım için pişmanım,neyse ameliyathanede ben bağırmaya devam ediyorum,hadi bayıltın artık beni diye sonunda bayılmışım,uyanıyorum sancı falan kalmamış ama bu seferde farklı bi acı,ama ohh allahtan bu diğeri kadar kötü değil,tabi gözümü açamıyorum,konuşamıyorum,çok üşüyorum diyorum yarım yamalak,neyse çıkarıyorlar beni eşimin sesini duyuyorum,bebeğimiz çok güzel diyor,sanki umrumda yine de soruyorum hani ayıp olmasın gördün mü,iyi mi ?çok iyiymiş,ben sadece miğde bulantımı,ve ağrımı düşünüyorum.odaya yaklaştık,kapıdan giriyoruz, sanki kedi sesi gibi bi ses duyuyorum,anladım bu bebeğim heralde,ilk defa gülümsüyorum isteyerek,sonra beni yatağa alıyolar,hala üşüyorum ve canım acıyo. sonra annemler bebeğimi gösteriyolar,çok güzel,çok küçük,alıyorum kucağıma,mis gibi kokuyo,o an tekrar pişman oluyorum ama bu sefer daha önce hissettiklerim için pişman oluyorum,pişman olduğum için pişman oluyorum,onu bu kadar küçük görünce iyi besleyemediğimi düşünüp yine pişman oluyorum,en sonunda bütün pişmanlıkları bi kenera bırakıp bu anın tadını çıkarmaya başlıyorum.allahım çok güzel,bizim oğlumuz,sonunda kucağımda,herşeye değermiş,bütün zorluklara,acılara,herşeye...