Testin sonucunu aldıktan sonra gebelik öncesinde tetkiklerimi yaptırdığım dr.u aradım ,sizin bana bu testi yapıp sonucunda aşı olmam gerekiyorsa bunu söylemeniz gerekmez miydi dedim.net cavabımı alamadım ama bişeyi değiştirmese de işin peşini bırakmayacağım.Bana testin %99 yanlış olduğunu bayram sonrasında ona gitmemi testi tekrar yapması gerektiğini söyledi.Bayram sonrasına kadar Elim kolum bağlı oturamazdım,heryeri aradım bu testi yapan yakın illerde hastaneler olmalıydı.Batman da sağlık hizmetlerinin hep çok iyi olduğunu duyardım hastaneleri aradım yapılıyormuş,sabah 6 da çıktık yola.Önüme gelen her hastaneye girdim.Bir umut önceki testin sonucu yanlıştı,yanlış olmalıydı.Yetişkin kadınların %97 si çocukken geçirmiş bağışıklık kazanmıştı ben de onların içinde olmalıydım,hayallerim vardı çünkü...
2 hastaneye kan verdim kendi laboratuvarlarında yapıyorlarmış.4 saat sonra alacaktım sonucu dakikalar bile geçmiyordu saatler nasıl geçecek.
Ve ilk kanı verdiğim hastaneye girdim sonucu aldım dünyam başıma yıkıldı rubella IGM pozitif.Belki yanlış görüyorumdur diye defalarca baktım ama hep aynı.Diğer sonucu almak bile istemiyordum ama belki o negatifti ve bu ikisi yanlıştı.Olamaz mıydı.Yaşlı gözlerle diğer hastaneye gittim orda da sonuç aynı.Herkes bana acıyarak bakıyordu.Sonuçları dr.a götürdüm.Ağladığımı görünce düşük mü yapıyorsun dedi.Sonuçları gösterdim bi an sustu yüz ifadesi değişti,hastalığın belirtileri var mı diye sordu yoktu ne şimdi ne 4-5 ay önce bende belirti vardı.Belirti olmadan sessiz de geçirilebilir,Döküntülü çocukla temasın var mı dedi.Ben hergün onlarca çocukla berabardim bilemezdim.Aklıma annesinin su çiçeği geçirdi dediği öğrenci geldi.Belki su çiçeği değildi. onu çok seviyordum sürekli dokunurdum.Ama çocuk sevmenin bedeli bu muydu.Ya da ben nerde yanlış yapmıştım.Bebeğe bakalım dedi ilk kez bu kadar ayrıntılı görüyordum ve dr bana heryerini herşeyini gösterip espiriler yapıyordu.Bebeğimde kıpır kıpırdı elini kolunu sürekli hareket ettiriyordu.Şuan için bebeği etkilemiştir veya etkilememiştir diyemem bunu şimdi anlamak mümkün değil dedi.Avidite testini yapalım ona göre ne yapacağımıza karar verelim dedi.Peki şimdi geçiriyorsam dedim.Gebeliği sonladıracağız dedi.Ne kadar kolay söylüyordu çünkü o değildi içinde büyütüp ona bağlanıp hayyalerini hep onun üzerine kuran.Duymak istediğim bu değildi,hastanenin duvarları üstüme üstüme geliyordu,dizlerimin bağı çözüldü,yığılıp kaldım,gözümü açtığımda etrafımda tanımadığım bana acımaklı gözlerle bakan birsürü insan.Rüyaydı sanki uyandım ve bitti mi diye düşündüm,hemşire ama daha kesin değil testin sonucunu bekleyelim güçlü ol dedi,demek rüya değildi kabus devam ediyordu.Tutamıyordum kendimi kimse hiçbirşey de umurumda değildi.Sadece ağlayıp kendi kendime konuşuyordum,eşimin üzgün çaresiz bakışları beni daha çok üzüyordu.Beni teselli etme çabaları ve avidite testinin sonucunun iyi çıkacağına inancı onu bu kadar güçlü gösteriyordu ama o da yıkılmıştı.
Hiç bitmesini istemediğim bayramın,bu kez biran önce bitmesini istiyorum.Nolur dua edin beni için.Çıkmazdayım hayatımın en zor sınavı bu.Allahım bana sabır ve dayanma gücü versin.Ağlama nöbetleriyle bebeğimi üzmek istemiyorum ama elimden bişey gelmiyor çaresizlik beni deli ediyor.
<mesaj tarafından düzenlendi sadengk on 21.12.2007 21:57:19>